منو
تبليغات







 
انديشه و فرهنگ
فرهنگ و انديشه
شنبه 16 فروردين 1393 مقابله با تهاجم فرهنگی
منبع: کتاب آذرخشی دیگر از آسمان کربلا / راسخون (www.rasekhoon.net)




یکی از این قبیل خطرات که از بقیه مهم تر است. مسأله ی تهاجم فرهنگی است. البته ما نام آن را تهاجم فرهنگی گذاشته ایم. تهاجم فرهنگی تا حدوی ناشی از ضعف های فرهنگی است که در خود ما و جامعه ی ما وجود دارد. اما برای این که زبان دیگران سخن گفته باشیم، می گوییم تهاجم فرهنگی. اما تهاجم فرهنگی یعنی چه؟ یعنی تهاجم به دین، همان طور که مقام معظم رهبری فرمودند، دشمنان، ایمان مردم را هدف قرار داده اند. این شوخی نیست، بلکه سخنی است از کارشناسی که این گونه مسائل را از هرکسی بهتر می فهمد. در چنین شرایطی بنده بگویم من دنبال نماز و درسم هستم! چه کار به این کارها دارم! و دیگری هم همین طور، کاری نداشته باشد! و دولت هم به یک صورت دیگری عمل کند، و ملت هم به دنبال کار خودش باشد! جناح های مختلف هم مشغول درگیری هایی بین خود باشند، و دیگر کسی توجه به دسیسه ی دشمن نداشته باشد! هرچه رهبر مسلمانان فریاد بزند که فکری برای تهاجم فرهنگی بکنید، فکری برای دانشگاه ها بکنید، دانشگاه های ما هنوز اسلامی نیست، گوش شنوایی در کار نباشد، و کسی توجه نکند. دولت، اسلامی است، ولی فقیه هم در رأس نظام اسلامی قرار دارد، اما کسانی که باید مجری اوامر او باشند. دستورات او را اجرا نمی کنند. آیا مسلمان ها این جا باید دست روی دست بگذارند و تماشا کنند؟ نباید حرفی بزنند، که مبادا کار آن ها «خشنونت» نامیده شود؟ آیا باید تساهل و تسامح را اعمال کنند؟ بعد از این که مقام معظم رهبری این همه تأکید می کنند که شبیخون فرهنگی است، دشمن در حال غارت فرهنگ و دین شما است، ایمان جوان های شما را هدف قرار داده است، دیگر چه باید گفت؟ آیا ما باز هم نباید هیچ احساس وظیفه ای بکنیم؟ مثلاً اگر شما در خانه ی خود نشسته باشید، ناگهان کسی در محله شما فریاد بزند که سیم های برق اتصالی پیدا کرده، مواظب باشید، اگر کسی - مثلاً - دست به سیم یا کلید برق بزند، خانه اش آتش می گیرد. یا باران آمده و در کوچه ها سیل راه افتاده است، شما هم در خانه و در بستر گرم، آرام خوابیده اید، ناگهان کسی با صدای گوش خراشی فریاد بزند سیل آمده، از خانه های خود بیرون بروید، در این صورت شما چه کار می کنید؟ اول ممکن است بلند شوید و حتی در حالی که خواب آلود باشید، بگویید این موقع شب چه کسی فریاد می زند؟ و مجدداً بخوابید. اما زمانی که چند بار این فریاد را شنیدید و از خواب بیدار و کاملاً هوشیار شدید، می بینید آب همه جا جاری است، در این موقع است که مسأله را جدی می گیرید، بعد از آن، از کسی که فریاد می زد، تشکر هم می کنید. به او بگویید عجب خدمت بزرگی به ما کردی، وگرنه خانه ی ما خراب می شد؛ و بچه های ما خفه می شدند. یا آتشی آمده و محله ای آتش گرفته است، اگر کسی داد زد «آتش» و شما را نیمه شب از خواب بیدار کرد، بعد متوجه شدید که چه خدمت بزرگی به شما کرده است، آیا نسبت به او اعتراض می کنید یا از او تشکر می کنید؟
اما ما نسبت به امور معنوی این گونه نیستیم. امور مادی را خوب می فهمیم. اگر کسی ما را نسبت به خطر آمدن زلزله، آتش، سیل، و یا بمباران متوجه کرد، خوب می فهمیم و این هشدارها برای ما خیلی ارزش دارد و از هشداردهنده تشکر هم می کنیم. اما اگر کسی نسبت به امور معنوی هشدار بدهد، با این که می فهمیم که او دوست و خیر خواه ماست، از سر دلسوزی فریاد می زند، ولی از او استقبال نمی کنیم. حتی می گوییم چرا خشونت به خرج می دهی! آرام حرف بزن! چطور هنگامی که زلزله یا سیل آمد و آن فرد فریاد زد، نگفتید آقا آرام حرف بزن؟ اگر هنگام خطرها آرام سخن بگویند که کسی بیدار نمی شود. این خطرهای معنوی را که دائماً می گویند و می نویسند، باز من و شما هیچ متوجه نمی شویم. شاید اگر فریاد بزنند در بعضی اثر کند، وگرنه، ما نسبت به خطرهای معنوی حساس نیستیم. منظورم از «ما» فقط همین حزب اللهی ها و مومنان نیست. اصلاً طبیعت بشر بیش تر با امور حسی انس دارد. آنچه را که فراتر از حسیات او باشد زود باور نمی کند. وقتی که به ما می گویند در معرض غارت دین هستند، می گوییم کو؟ چیزی را که نبردند! اگر مال ما را ببرند، زود می فهمیم. اما اگر بگویند دین ما را بردند، می گوییم خیر، ما که نماز می خوانیم، روزه هم می گیریم، دین ما را کجا بردند؟ اما اگر به خوبی دقت کنیم، می بینیم که ایمان سال گذشته ی ما با ایمان امسال ما فرق می کند. سال گذشته ما به خدا و پیامبر صلی الله علیه و آله یقین داشتیم، اما شک داریم. امسال گاهی به ذهن ما می آید که نکند این حرف های آخوندها درست نباشد؟ بالاخره کسانی هم که حرف های دیگری بر خلاف گفته های روحانیون می گویند درس خوانده اند، دانشگاه رفته اند، در دانشگاه های لندن درس خوانده اند، لابد چیزی می فهمند که این مطلب را می گویند، و شاید بهتر از آخوندها می فهمند. دین ما به این صورت آرام آرام رنگ می بازد، ناگهان انسان نگاه می کند، و می بینید دیگر از دین چیزی باقی نمانده است. کسی که بیدار و نسبت به مسائل حساس، و دارای شامه قوی است، وقتی دشمن از دور می آید می فهمد دشمن برای چه کاری می آید.حرکات دشمن را می تواند ارزیابی کند، می تواند حدس بزند که دمشن چه چیزی را هدف قرار داده است، و الان مشغول چه کاری است. اما دیگران که از دسیسه های دشمن غافل هستند، هر اندازه هم که به آن ها بگویند، باور نمی کنند. به هر حال این هم نوعی نهی از منکر است. خطرهایی که متوجه جامعه اسلامی است، نه از طرف یک نفر است، و نه نفع آن با یک نفر میسر است. این منکرها دارای طرح های پیچیده ای است، و خطرهای بزرگی را متوجه جامعه می کند، و مبارزه و مقابله با آن ها به برنامه ریزی احتیاج دارد، باید متخصصان شیوه ی برخورد با آن ها را طراحی کنند، دیگران هم به ایشان حسن ظن داشته باشند، و از فریادهای فریادگران با حسن نیت استقبال کرده و آن ها را بپذیرند. در غیر این صورت دود آن به چشم خود انسان می رود. فردا فرزندان همین جامعه بی ایمان می شوند، زمانی که بچه ها بی ایمان شدند آثار بد اخلاقی بر آن مترتب می شود، در آینده مبتلا به مواد مخدر و ایدز می شوند، جنایتکار می شوند، باند قاچاق تشکیل می دهند. انحطاط فرهنگی این نتایج را به بار خواهد آورد. «لهم عذاب فی الحیوه الدنیا و لعذاب الآخره أشق» (1) این عذاب دنیوی آن ها است، متلاشی شدن خانواده ها، اختلاف دائمی زن و شوهرها، بد تربیت شدن بچه ها، عادات زشت، اعتیاد به مواد مخدر و هزاران درد بی درمان دیگر که گفتنی نیست.
اگر ایمان رفت، به دنبال آن این مشکلات خواهد آمد. اگر می خواهید جامعه به این سرانجام منتهی نشود، باید از اول جلو آن را بگیرید، نسبت به مسائل فرهنگی حساس باشید. نگویید همه چیز در سایه اقتصاد حل می شود، بعضی از این دردها از اقتصاد برمی خیزد. بسیاری از مفاسد اجتماعی به وسیله پولدارها اجرا می شود. کسانی که حرص مال اندوزی پیدا می کنند و بیش از حد نیاز خود، ثروت دارند، اما باز می خواهند ثروت بیشتری بیندوزند؛ آن ها دست به این حرکات می زنند. همه این مفاسد از فقر نیست، کسانی که فکر می کنند معضلات اجتماعی با حل شدن مسائل اقتصادی مرتفع می شود، سخت اشتباه می کنند. البته مسائل اقتصادی را هم باید در جای خود مورد توجه قرار داد. گاهی فقر اقتصادی و نابسامانی اقتصادی به این انحرافات کمک می کند، اما آن ها علت تامه نیست. راه حل آن هم فقط حل مشکل اقتصادی نیست. درست است که باید مشکل اقتصادی را حل کرد، این وظیفه ی جامعه اسلامی و دولت اسلامی است. اما یگانه وظیفه ی دولت اسلامی حل مشکلات اقتصادی نیست؛ بلکه اولین وظیفه، حفظ دین، حفظ اخلاق، حفظ معنویات و حفظ ارزش های معنوی است. بعد از آن حفظ ارزش های دیگر لازم است. البته منظور تقدم و تأخر زمانی نیست، بلکه این تقدم و تأخر از لحاظ رتبه است.
متأسفانه مدتی است به دلایلی، با بیانات، و مقالاتی، به وسیله رسانه ها به ما تلقین کرده اند که اگر مسائل اقتصادی حل شود، همه چیز درست می شود. خیر، این گونه نیست. کسانی که این حرف ها را می گویند خودشان را گول می زنند. شما گول نخورید. رفاه اقتصادی حلال همه مشکلات نیست. معروف است که مرفه ترین کشورها در دنیا آمریکاست. درآمد سرانه آن از سایر کشورها بیش تر است، رشد اقتصادی آن ها از همه ی کشورها بیش تر است. لااقل یکی از کشورهای پیشرفته از لحاظ اقتصاد، آمریکا است. آیا این کشور مشکلات اخلاقی و اجتماعی ندارد؟ بر اساس آنچه در مطبوعات خود آمریکا گفته می شود، در هر چند ثانیه یک جنایت واقع می شود، بچه های دبستانی آن ها باید با اسکورت به مدرسه بروند، در تمام دبیرستان های آمریکا پلیس مسلح وجود دارد. با وجود همه این ها روزی نیست که در مدارس جنایت واقع نشود. آیا این مشکلات اخلاقی، اجتماعی با پول حل می شود؟ آیا آن ها پول کم دارند؟ البته من نمی خواهم انکار کنم که بسیاری از مشکلات اجتماعی در اثر فقر ایجاد می شود، یا حداقل، فقر آن را شدید می کند. اما این گونه تصور نکنید که اگر مسأله فقر حل شد همه چیز حل می شود. گاهی در اثر پول فراوان بلاهای جدیدی پیدا می شود.

جهاد و شهادت طلبی برای بیدار کردن جامعه

به هر حال این هم نوعی نهی از منکر است. خوب، اگر افرادی و یا دولت اسلامی نسبت به آن اقدام کردند، یا دولت و مردم به کمک هم اقدام کردند، یا اگر دولت اسلامی نتوانست یا اصلاً دولت اسلامی نبود و خود مردم مسلمان اقدام کردند، و این مشکلات را حل کردند، و با دشمنان اسلام مبارزه کردند، و نقشه های آن ها را نقش برآب کردند، نعم المطلوب. اما اگر هیچ اقدامی صورت نگرفت، این جا وظیفه ی مسلمانان است که با این منکرات مقابله کنند. اما آیا همیشه همه ی مسلمان ها وظیفه شناس هستند؟ آیا می شود روزی مردم مسلمان در انجام وظایف اسلامی خود کوتاهی نکنند؟ مگر ما در تاریخ نمونه هایی از بی وفایی مسلمان ها نداشتیم؟ آیا تصور این که ممکن است اکثریت قریب به اتفاق مردم مسلمان در انجام وظایف اسلامی خود کوتاهی کنند، فرض محالی است؟ مصداق آن را همه می دانید.
از زمان شهادت امیرالمؤمنین علیه السلام تا زمان شهادت سیدالشهداء علیه السلام، بیست سال طول کشید. در طول این مدت سیدالشهداء علیه السلام در مدینه چه می کرد؟ آیا کسانی که حاکم بودند، بت پرست یا منکر خدا بودند؟ آیا در ظاهر، پیامبر صلی الله علیه و آله و احکام دین را انکار می کردند؟ خیر، اصلاً این گونه نبود، آن ها خود را خلیفه ی رسول الله صلی الله علیه و آله می دانستند، نماز می خواندند، امام جمعه بودند، منتهی گاهی نماز جمعه را روز چهارشنبه می خواندند! گاهی هم در حال مستی، امامت جماعت می کردند! آنچه مسلم است، آن ها نماز می خواندند. حتی روز عاشورا عمر بن سعد اول نماز خواند بعد گفت: «یا خیل الله ارکی و بالجنه أبشری. » (2) مردمی که در زمان سیدالشهداء علیه السلام زندگی می کردند همه نماز می خواندند، و ادعای مسلمانی می کردند. به اصطلاح حکومت، حکومت اسلامی بود. اما سیدالشهدا ء علیه السلام بیست سال خون دل خورد، و نمی توانست بگوید این حکومت ناحق است. مگر به افراد معدودی در گشوده و کنار، و در خفا، به صورت سری، خصوصی، و محرمانه. حتی وقتی خبر مرگ معاویه را آوردند، در ظاهر حضرت علیه السلام به حاکم مدینه تسلیت گفت. وضع این گونه بود.
آیا در زمان سایر ائمه اطهار علیهم السلام، زمان حضرت موسی بن جعفر علیه السلام، امام صادق علیه السلام، و دیگران صریحاً می توانستند به مردم بگویند این حکومت ها باطلند؟ پس چرا آن بزرگواران علیه السلام را زندان می کردند؟ چرا ایشان را به شهادت می رساندند؟ آیا خلفا به نام کفر حکومت می کردند؟ یا این که منکر خدا بودند؟ اگر هم منکر خدا بودند اظهار نمی کردند، و به نام خلیفه ی رسول الله صلی الله علیه و آله حکومت می کردند، این داستان را حتماً همه شنیده اید، همه مرثیه خوانها می خوانند که هارون الرشید هنگامی که می خواست حضرت موسی بن جعفر علیه السلام را زندانی کند، به مرقد پیامبر صلی اله علیه و آله آمد و عذر خواهی کرد، گفت یا رسول الله صلی الله علیه و آله من فرزند تو را زندانی می کنم، برای این که مصلحت جامعه اسلامی تأمین شود! برای این که امنیت در جامعه ایجاد شود! برای این که اختلاف در جامعه نیفتد! از پیغمبر صلی الله علیه و آله عذرخواهی می کرد! (3) این گونه نبود که همه این حکومت ها حکومت کافر و مشرک باشند. خوب، با این موارد چه باید کرد؟ گاهی شرایط به گونه ای است که می توان با فعالیت های فرهنگی متفرق و پنهانی، اصل دین مردم را حفظ کرد؛ به امید این که روزی معرفت و سطح فرهنگ آن ها رشد پیدا کند، و بتوانند کارهای مهم تری انجام دهند. تقریباً از امام سجاد علیه السلام به بعد به دلایل مختلفی، تمام ائمه علیه السلام چنین برنامه ای داشتند. چون عده ای مسلمان تربیت شده بودند، و به برکت خون سیدالشهداء علیه السلام حق را شناخته، بر اساس فرهنگ اسلامی تربیت شده، و در اطراف بلاد اسلامی پراکنده می شدند، تمام امامزاده هایی که پیرامون ما در بلاد خراسان، مازندران، و جاهای دیگر هستند، همین مسلمانانی بودند که تربیت شده خاندان امامت بودند، و مردم را هدایت می کردند. غالب ایشان از بیت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله بودند. در این شرایط باید به همین کارهای فرهنگی اکتفا کرد. چون توان فعالیت دیگری نیست، تنها کاری که می توان انجام داد این است و اطمینان هم هست که اصل دین از بین نمی رود.
اما قسمتی از فرمایش امام حسین علیه السلام که در منی به آن نخبگان فرمودند این بود: «من می ترسم اصل حق گم شود» صحبت تنها مسأله یک حکم و دو حکم شرعی نیست، فکری بکنید، من می ترسم اصل حق گم بشود و مردم نتوانند حق و باطل را تشخیص بدهند، راه دیگری برای تشخیص حق و باطل وجود نداشته باشد! این شرایط، کار خاص دیگری را می طلبد، نه با فعالیت های تبلیغی و نه با پول، نمی توان اقدامی انجام داد و نه می توان جنگ نظامی سامان داد، جبهه حق طرفدار ندارد، قدرت در دست جبهه باطل و ثروت در اختیار آن هاست. آنچنان تبلیغات کرده اند و از مردم زهر چشم گرفته اند، که کسی توان نفس کشیدن ندارد. دائم مخالفان را دار زدند، یا ترور کردند؛ نه کسی جرأت قیام یا حرکت دارد، نه دیگر نیرو و توان برای کسی مانده است. در این شرایط باید شوک دیگری به جامعه وارد شود. چه کاری از یک نفر یا از یک گروه کوچک برای جامعه بزرگ اسلامی بر می آید؟ تبلیغات هم تأثیری نداشت چون تمام ابزار آن در اختیار امویان بود و فقط عده محدودی فریاد امام علیه السلام را می شنید. سیدالشهداء علیه السلام با حنجره خود چقدر می تواند فریاد بزند؟ صدای خود را به چند نفرمی تواند برساند؟ البته اگر اجازه صحبت کردن به امام علیه السلام می دادند، که در طول بیست سال به این حضرت چنین فرصتی نیز ندادند و ایشان می بایست آرام، پنهانی و در خفا با یاران و اصحاب خود صحبت کند.
در این شرایط چه باید کرد؟ همان کاری را که حسین علیه السلام کرد، شوکی در جامعه اسلامی به وجود آورد که تا قیام قیامت اثر خود را خواهد داشت. این لرزه باقی خواهد ماند و آرام نخواهد گرفت؛ اقدامی که نمی توان آن را تحریف کرد، و نمی شود تفسیر غلطی برای آن آورد. چه بگویند؟ هر آیه محکمی در قرآن باشد، می توانند آن را تحریف و به اشتباه تفسیر کنند. یا به قول امروزی ها برای آن قرائت جدیدی بیاورند! اگر حدیث باشد، می توانند بگویند دروغ بوده و جعلی است، از اسرائیلیات است، یا در نهایت بگویند این قرائت شماست! و برای آن قرائت دیگری هم هست! به مراجع هم می گویند شما فهمتان را مطلق نکنید، قرائت های دیگری هم هست! اما با حرکت سیدالشهداء علیه السلام چه می توانند بکنند؟ آیا تفسیر دیگری دارد؟ جز این که گروهی پاکباز در راه خدا و برا ی احیای دین جان خود و عزیزانشان را فدا کردند؟ تا حالا هیچ مورخی، هیچ انسان منصفی تفسیری غیر از این برای داستان کربلا کرده است؟ بله، امروز ممکن است کسانی باشند که قرائت های جدیدی از داستان کربلا داشته باشند! العیاذ بالله، بگویند حسین علیه السلام بی خود کرد! واقعه کربلا عکس العمل خشونت جدش بود! یزیدی ها تقصیری نداشتند، جد حسین علیه السلام پدر آن ها را کشته بود، آن ها هم در کربلا فرزندان پیامبر صلی الله علیه و آله را کشتند! این شیطانی ترین تفسیری است که تا به امروز از حماسه کربلا شده است، و تاکنون این گونه تعابیر سابقه نداشته است. دوست و دشمن، مسلمان و کافر، مشرک و بت پرست، همه در مقابل داستان کربلا سر تعظیم فرود آورده اند. این گونه که حسین علیه السلام مصباح الهدی شد، این چراغ فروزانی است که هرگز خاموش نمی شود. علیه آن هیچ کاری نمی توان کرد. این شوک باعث شد که جامعه اسلامی نجات پیدا کند.
این هم مصداق دیگری برای نهی از منکر به معنای عام است. اگر کسی سؤال کند آن جا که حضرت علیه السلام فرمودند: «أرید أن آمر بالمعروف و أنهی عن المنکر» (4) آیا به هدف خود رسیدند؟ جواب این است که بله، آنچه را اراده داشت، انجام داد و به نتیجه هم رسید. نتیجه این اقدام چه بود؟ این که مردم بتوانند حق و باطل را بشناسند. اصل وظیفه انبیا و اولیای خدا، هدایت است؛ بعد از هدایت اگر خود مردم حاضر شدند رهبری آن ها را بپذیرند در این صورت حکومت هم تشکیل می دهند. تشکیل حکومت وظیفه آن هاست. اما در صورتی که مردم کمک کنند؛ همان طور که امیرالمؤمنین علیه السلام در خطبه شقشقیه فرمود: «لولا حضور الحاضر و قیام الحجه بوجود الناصر» (5) زمانی که مردم حضور پیدا کرده، و کمک کردند من هم به وظیفه ام قیام می کنم. اما اگر حاضر نشدند وظیفه تشکیل حکومت ساقط است، اما وظیفه هدایت باقی است، هدایت گری وظیفه انبیا و اولیا و کسانی است که در غیبت آن ها نقش هدایت را برعهده می گیرند. «العلماء ورثه الانبیاء» (6) این وظیفه همیشه هست، و از دوش هیچ کس در هیچ حالی برداشته نمی شود. اگر هیچ راه دیگری نبود، باید مردم را با شهادت هدایت کرد، تا بفهمند. باید بگونید چرا این پیرو امام حسنی علیه السلام حاضر شد کشته شود؟ اگر انصاف داشته باشند حلاجی و تحلیل می کنند، بررسی می کنند، و به این نتیجه می رسند که به خاطر وظیفه ی دینی خود این کار را کرد. برچسب ها و تهمت ها دروغ بود. پس ممکن است نهی از منکر چنین مصداقی هم داشته باشد. اما اولاً موارد آن نادر است. ثانیاً آگاهی زیادی می خواهد که شخص تشخیص بدهد چنین وظیفه ای دارد، خیلی فداکاری می خواهد که از همه چیز بگذرد، کلاه شرعی برای کارهای خود درست نکند، و برای ترک امر به معروف و نهی از منکر بهانه تراشی نکند. چنین شخصیتی به ندرت پیدا می شود، ولی به هر حال خدا حجت را برای ما و شما تمام کرده، اگر هیچ کس نبود حسین بن علی علیه السلام بود.
السلام علیک یا أبا عبدالله، بأبی أنت و أمی؛ جان های ما، پدر و مادرهای ما، فرزندان ما، فدای تو ای حسین علیه السلام! که چراغ هدایت را در این جهان افروختی و تا جهان برپاست هرگز خاموش نخواهد شد.

پی نوشت:

1. رعد، 34.
2. بحارالانوار، ج 44، ص 391، باب 37، روایت 2.
3. ر. ک: ارشاد، ص 280.
4. بحارالانوار، ج 44، ص 329، باب 37، روایت 2.
5. نهج البلاغه، خطبه 3.
6. بحارالانوار، ج 1، ص 164، باب 1، روایت 2.

 
امتیاز دهی
 
 

نسخه قابل چاپ


تعداد بازديد اين صفحه: 8129
Guest (PortalGuest)

دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم (شعبه اصفهان)
مجری سایت : شرکت سیگما